Elke zondagavond komt de vader van Bridget langs op Hinton Avenue voor het avondmaal. Gisterenavond ook dus.
Om stipt zeven uur zitten we allemaal aan tafel: Tim en Claire, de kinderen van Bridget, Alex, de vriend van Claire, June, de Koreaanse studente, Bridget, de moeder en ikzelf. We drinken witte wijn die net niet koel genoeg is en Bridget stelt voor om ijsblokjes toe te voegen. De Fransen draaien zich om in hun (toekomstig) graf! Ondertussen snijdt Alex het vlees aan en worden de aardappelen en groenten netjes verdeeld over onze borden. Aan het hoofd van de tafel blijft de stoel leeg. "He should be here right now. We always start at 7. He knows!" Na een tiental minuten begint Bridget zenuwachtig te worden. Ze staat voortdurend op, loopt heen en weer, denkt een auto te horen en gaat ontgoocheld en zuchtend weer zitten. Haar vader woont op een tiental kilometer van Cambridge en komt meestal met een taxi. Maar het is vandaag Pasen, dus zijn er minder taxi's dan anders. Ons bord is bijna leeg wanneer uiteindelijk de bel gaat.
Bridget haast zich naar de deur en ik hoor een zeer zwakke stem mompelen: "I got lost." Lost? Och god! In de keuken verschijnt een stokoude man (hoewel hij "nog maar" 86 is...) met een enorm kromme rug. Ik ben weer meteen verkocht. Altijd hetzelfde met oude mensen. (Zou ik een gerontofiel zijn?) Nadat hij met behoorlijk wat moeite is gaan zitten, vraagt hij meteen om een glas rode wijn. Goed zo, opa! Bridget stelt mij ondertussen aan hem voor en hij weet, want dat heeft Bridget hem verteld, dat ik aan Bell College 'studeer'. Hij feliciteert me met mijn Engels en vraagt waarom ik nog moet studeren als ik al zo goed Engels kan. Wat een charmeur! Ik moet nog zo veel leren... 
Dan vraagt hij of ik een Walloon ben. Nee, Flemish. België is een vreemd land, vindt hij. Zeker met die twee delen. Daarna volgt een geschiedkundig betoog over Albert I waar ik heel weinig van begrijp. Claire en Bridget kijken me vol medelijden aan en gebaren dat ik gewoon van ja moet knikken.
Granddad is met zijn elektrische fiets gekomen. En hij is doodmoe, zegt hij wel vijf keer na elkaar. Wat zielig. Hij zegt dat hij niet alleen kan terugkeren. "I can't go back on my own. I simply got lost. Lost." Hij is dus de weg kwijtgeraakt en heeft een half uur rond gereden zonder dat hij wist waar hij was of heen moest. Er worden wat verontruste blikken gewisseld tussen de kinderen, maar Bridget komt met een gouden oplossing. Ze stelt voor dat Tim, in ruil voor het bedrag dat Granddad uitgespaard heeft door niet met de taxi te komen, morgenavond met de fiets terugkeert voor hij weer op internaat moet. En ze zal later deze avond een taxi bellen om Granddad veilig naar huis te brengen. Tim vindt het niet zo'n goed idee, want hij hij wil nog met volle teugen genieten van zijn vrijheid voor hij weer op boarding school moet. (Bridget had me eerder al verteld dat op Tim's school Facebook en alle social networks volledig verboden is. Stel je voor!!! Onze Vlaamse leerlingen sterven van verdriet...) Maar Granddad haalt, sneller dan je zou verwachten, enkele bankbriefjes uit zijn portefeuille en overhandigt ze aan Tim. So be it. Granddad was vroeger een honourable judge en hij heeft nog steeds een strenge, priemende blik die nauwkeurig registreert wat er gebeurt aan tafel. Ondertussen mompelt hij wat, grumpy old man like, en knikt Bridget instemmend. "Yes, dad." Voor dessert is er meringue pudding en hij is daar enorm blij. "My favourite dessert, Bridget, how lovely."
Dat ik in een rijk gezin ben terecht gekomen, wordt nog maar eens duidelijk wanneer Tim begint over een vriend van hem die nu en dan komt gamen in het schuurtje achterin de tuin. Een Etonian!!!! Een jongen die op Eton College zit, de meest gerenommeerde en waarschijnlijk ook duurste (21.000 pond per jaar) kostschool van Engeland. Zowat alle belangrijke Britse politici hebben daar school gelopen... We zijn op bezoek geweest op Eton College, nu ja, we mochten er niet binnen, maar we zijn er wel om heen gewandeld. Die school is zo sprookjesachtig. Het heeft iets heel romantisch (19de eeuws romantisch, niet romcom romantisch) om daar te studeren. Oude gebouwen die overwoekerd zijn door klimplanten. Prachtige Engelse tuinen. Jammer dat we de school zelf niet konden bezoeken. Het is wat anders dan dat lelijke grijs-groene gebouw van Spes Nostra...
Na een tiental minuutjes zegt Bridget dat we 'excused' zijn 'from the table'. Teken om te verdwijnen. Het gaat er heel formeel aan toe hier in dit huis, of toch formeler dan wij in Vlaanderen gewoon zijn. Iedereen is enorm beleefd. Maar dat je merk je ook buitenshuis. In de winkel, in de pub, op school of bij het opbotsen tegen mensen bijvoorbeeld. Veel contrasten in dit land. Zeer beleefde, welopgevoede en intelligente mensen aan de ene kant en aan de andere kant dan die schreeuwerige uitdagende bakvissen op hoge hakken die 's nachts de hoofden van de Britse jongens op hol doen slaan.
Gisterenavond ben ik niet meer op stap gegaan. Ik was moe en de volgende dag zouden we naar Ely trekken. Een klein stadje op een veertigtal minuten van Cambridge met een 'absolutely lovely cathedral'.
En Ely was dus vandaag. Een mooie kathedraal. Dat zeker, maar voor het overige een slaperig stadje met stoffige antiekwinkeltjes. Wat rondkuieren en rondsnuisteren en dan languit op het gras in het park genieten van de laatste zon. (België mag dan eens een voorbeeld nemen aan Engeland voor de mooi aangelegde park. Het is er heerlijk vertoeven. Veel volk, maar nooit het gevoel dat het te druk wordt. Meer groen in Kortrijk! Nu! Meer groen!) Morgen keert het weer om. Hoogstens 15 graden en ook een paar wolkjes, zo lees ik op de BBC-website. Dat belooft voor vrijdag, als Kate en Wills in het huwelijksbootje stappen...
Ondertussen hebben we ontdekt dat er "love in the air" is in onze groep. We hebben gisteren Kevin, een wat stille jongen uit Antwerpen, en Tessa, een knappe Limburgse van Italiaanse afkomst gespot in een park in Cambridge terwijl ze net iets te dicht bij elkaar in het gras lagen. Vertedering alom!!! De oh's en de ah's waren niet bij te houden. Kevin is vorige week donderdag net 30 geworden en had verteld dat hij al een tijdje geen vriendin meer had. Mooie jongen nochtans, daar zijn we het allemaal roerend over eens. Een fijn cadeautje voor zijn 30ste verjaardag. En Tessa had net een moeilijke periode doorgemaakt op liefdesvlak. Dus goed voor beiden!!!! Maar vandaag, bij het wachten op de bus, zagen we geen enkel teken van affectie tussen de twee. Waarschijnlijk hadden ze dat afgesproken. Om de aandacht niet te veel op henzelf te vestigen. Er zouden al snel grapjes gemaakt worden door de oudere collega's. Die zijn trouwens, zoals alle oudere collega's overal ter wereld (men denke hierbij aan ene E.S., een zeer gerespecteerd leerkracht op het Spes Nostra Instituut), enorm nieuwsgierig naar het wervelende privéleven van ons, jonge leerkrachten. Compensatie van de stagnatie in hun eigen ontwikkeling, besluit ik dan.
Maar nu moet ik huiswerk maken! Morgen moet iedereen een artikel voorstellen. Het mijne gaat over iets wat me tijdens de kerstvakantie plots zeer nauw aan het hart lag. Ruimte vrijmaken door alle rommel die je al jaren bijhoudt gewoon weg te gooien. Want eerlijk is eerlijk: de meeste dingen bekijk je amper. De dame die het artikels schreef had 1000 boeken en heeft ze gereduceerd tot 200. Voor het overige heeft ze zowat alle prullen die geen direct nut hadden ook buiten gebonjourd. Geen slecht idee, maar het moet enorm moeilijk zijn om te doen. 't Is een plan voor als ik verhuis!!!! Ze beweert dat je leven er enorm makkelijker op wordt. Klinkt heel aannemelijk. Feng shui. Zowat 3000 jaar oud. Er moet iets van waar zijn. Misschien moet ik wat raad inwinnen bij June, de Koreaanse en Lyra, de Chinese studente. Ik zat daarnet alleen met hen aan tafel (Bridget moest Tim naar school brengen) en ze zeiden geen woord. Toch niet tijdens het eten. God, wat heb ik een bloedhekel aan zo'n stiltes. De vragen die ik stelde beantwoordden ze uitermate kort en kracht (yes / no / maths / May) en verder namen ze gewoon heel kleine muizenhapjes van het voedsel dat in hun bord lag. Ook Feng Shui zeker, dat "zwijgen en eten"-motto...
